Rok 2026 decyzją Senatu RP został ustanowiony Rokiem Robotniczych Protestów Czerwca 1976.
Przypada w tym roku okrągła, 50. rocznica historycznego zrywu, który zapoczątkował walkę o prawa pracownicze i był fundamentem dla późniejszego powstania „Solidarności”.
25 czerwca 1976 r. w 112 zakładach pracy na terenie 24 województw ponad 80 tys. osób rozpoczęło strajk i demonstracje uliczne. Bezpośrednią przyczyną protestu była zapowiedziana 24 czerwca w Sejmie PRL przez premiera Piotra Jaroszewicza drastyczna podwyżka cen artykułów żywnościowych (m.in.: mięso i ryby – 69%, nabiał – 64%, ryż – 150%, cukier – 90%).
W Radomiu, Ursusie i Płocku doszło do pochodów i demonstracji, zakończonych starciami z Milicją Obywatelską, a w przypadku Radomia – dramatycznymi walkami ulicznymi.
W Płocku strajk wybuchł w Mazowieckich Zakładach Rafineryjnych i Petrochemicznych. Ok. godz. 14.00 przy jednej z bram doszło do spontanicznego wiecu, po którym grupa jego uczestników pomaszerowała pod gmach Komitetu Wojewódzkiego PZPR – obecnie Książnica Płocka, ok. 17.00 tłum przed siedzibą partii liczył ok. 3 tys. osób. Doszło tam do starć z milicją i ściągniętymi z innych miast jednostkami ZOMO, które trwały do późnego wieczora. Protestujący byli wyłapywani, bici i zatrzymywani. Do zatrzymań dochodziło także po zajściach – uczestników protestu identyfikowano na podstawie zdjęć, które Służba Bezpieczeństwa wykonywała m.in. podczas przemarszu manifestantów ulicami Płocka. W sumie aresztowano 55 osób, a 34 spośród nich przedstawiono zarzuty. Wobec 18 uczestników protestu zapadły wyroki od 2 do 5 lat pozbawienia wolności. Wielu spośród protestujących było represjonowanych, np. zwalnianych z pracy.
W 50. Rocznicę tych wydarzeń spotykamy się 25 czerwca br. pod pamiątkowym Kamieniem, którym opiekuje się nasza organizacja, przed Bramą Nr 2 ORLEN S.A.
O godz. 13.30 rozpoczną się uroczystości z udziałem przedstawicieli Prezydenta Miasta Płocka, Starosty oraz Marszałka Województwa Mazowieckiego.
Zachęcamy członków Związku i naszych sympatyków, aby tego dnia zatrzymali się na chwilę przy Kamieniu/Pomniku i oddali cześć Pracownikom, którzy mieli odwagę wówczas zaprotestować, upomnieć się nie tylko o chleb, ale również o godność człowieka.